Kattenverhaaltje 4: Poes castreerd baasje.

Ik heb me lang liggen te bedenken of ik dit verhaaltje wel zou schrijven.

Maar het staat er nu dan.

2002

Ik was nog klein en nog maar net bij mijn nieuwe baasjes.

Sávonds als het bedtijd was, ging ik gezellig mee naar boven.

Boven op het portaal zette ik hem in z'n overdrive, sjeesde de slaapkamer op, de vensterbank op en

klepper de klept klep klep onder de lamellen door.

Vanaf de vensterbank zoef dat bed op vrouwtje had zich lekker ingepakt,

trok ik zo klein ik ook was, echt waar, het dekbed een stuk naar beneden.

Mopperend vrouwtje "poes laat dat"

Nou moe mocht ook niks leuks.

Oké iets anders verzonnen.

Gekken, zoeven, springen op en over het bed.

Hoge scheve ruggetjes maken voor de spiegel want daar was die ander ook weer, snapte dat toch

echt niet hoor, probeerde ik te verjagen door me groot te maken, maar het lukte me gewoonweg niet.

Pfff bleef dat mormel toch zitten, ik ging verder.

Krabben aan de nachtkastje lade zolang dat deze gewoon werd open gedaan, ja mijn nageltjes

beschadigden de boel vandaar.

Een mooi stapeltje sokken lagen daar in, maar niet voor lang,

ik verranselde dat wel effe.

Huppakee de bed ombouw op, tja wat nu... zag ik plotseling tussen mijn baasjes een donkere opening,

daar wilde ik het mijne van weten.

Koppie onder dat dekbed in.

Oeps zag geen pootje meer voor ogen, werkte me naar het voeteneinde daar was iets... beet erin,

Aaw dat was vrouwtjes teen.

Zo... toen eens naar de andere kant donker donker hoor, maar ook daar was iets,

zette daar mijn klauwtjes in en plots een brul een schreeuw van jewelste.

Vrouwtje vroeg verschrikt wat er was,

"lieve hemel ik word hier gecastreerd door poes"

Was het antwoord.

Vrouwtje lag gierend en brullend in bed, die kwam niet meer bij van het lachen.

Hahaha... ja wist ik veel wat ik daar te pakken had, zag toch geen pootje voor ogen.

Tja nooit meer gedaan castreren doe je maar één keer.